Zuleika

Aparycja: Zuleika ma ciało smukłe, wytrzymałe, przyzwyczajone do marszu i wiatru. Jej ruchy są oszczędne, pewne, pozbawione zbędnych gestów. Długie, ciemne włosy nosi zwykle rozpuszczone lub luźno związane. Jej spojrzenie jest spokojne, ale uważne, oczy często zdają się patrzeć nie na to, co najbliżej, lecz dalej, jakby stale mierzyła horyzont. Na skórze nosi ślady słońca i wiatru, nie dba o ich ukrywanie. Jej uroda nie jest krzykliwa, przyciąga raczej ciszą niż blaskiem.

Rodzina:
Ojciec – Ibrahim, zwiadowca i prawa ręka wodza Ikira.
Matka – Salima
Bracia – Rowan, Kallias, Azriel

Charakter: Zuleika jest osobą cichą, ale stanowczą. Rzadko mówi więcej, niż trzeba, i jeszcze rzadziej podnosi głos. Kieruje się własnym kodeksem, ukształtowanym przez tradycję klanu, ale nieślepym, potrafi odrzucić zasady, które przestają służyć życiu. Nie ufa łatwo, jednak kiedy już komuś zaufa, jej lojalność jest głęboka i trwała. Ma w sobie silne poczucie odpowiedzialności, szczególnie wobec istot słabszych lub zależnych od niej. Unika przemocy, lecz nie wypiera jej istnienia; gdy musi działać, robi to bez wahania, a konsekwencje bierze na siebie.

Historia: Urodzona w głębi pustyni, wychowana w klanie wierzącym w duchy ziemi i wolną wolę Falkanów. Od dziecka uczona słuchania świata: wiatru, piasku, ciszy. Podczas rytuału wyboru Falkana została wybrana przez Lumi, klacz, która nie powinna była jej wybrać. Decyzja starszyzny była szybka i ostateczna, wygnanie. Odeszła bez prawa powrotu, zabierając ze sobą tylko to, co mogła unieść i to, czego nie dało się zostawić, odpowiedzialność za Lumi i jej źrebię. Wygnanie stało się początkiem drogi, na której Zuleika stopniowo przestaje być tylko wygnaną córką klanu, a zaczyna być kimś, kto sam nadaje sens swoim wyborom.

Dodatkowe informacje:
– Wierzy w duchy pustyni, ale nie oczekuje od nich cudów. Traktuje je raczej jak świadków niż opiekunów.
– Ma dobrą orientację w terenie i wyczucie tropów, nawet tam, gdzie ślady są ledwo widoczne.
– Jest wrażliwa na cierpienie zwierząt; wobec ludzi bywa bardziej zdystansowana.
– Jej relacja z Lumi opiera się na wzajemnym wyborze, nie na dominacji.

Co nosi przy sobie?:
– Łuk i strzały, proste, dobrze utrzymane, traktowane jak narzędzie, nie broń do popisu.
– Lekki koc należący niegdyś do jej matki, noszący ślady drogi i napraw.
– Skórzany pas do dosiadu Lumi, używany ostrożnie.
– Niewielką torbę z suszonym jedzeniem, ziołami i prostymi opatrunkami.